Sva FIFA Svetska Prvenstva: osvajači i još mnogo toga

FIFA Svetsko prvenstvo u fudbalu nije samo sportski događaj, već globalni fenomen koji ujedinjuje milijarde ljudi svake četiri godine. Otkako je prva titula osvojena u Urugvaju 1930. godine, turnir je evoluirao od skromnog takmičenja u jednu od najvećih predstava na planeti. Ovde su se rađale legende, dešavala su se neverovatna iznenađenja uporedo sa gorkim razočaranjima, dok su se pravila, formati i čitave ere fudbala menjali.

U ovom tekstu pratimo priču o svim svetskim prvenstvima u fudbalu, od uvodnih mečeva na stadionu Sentenario i legendarnog „Marakanazoa“, pa sve do budućeg turnira sa 48 reprezentacija; od Pelea i Dijega Maradone do modernih zvezda kao što su Vinisijus i Kilijan Mbape. Ispitaćemo ključne trijumfe i rekorde, neočekivane krahove favorita, evoluciju same igre i mesto Srbije u ovom veličanstvenom fudbalskom spektaklu.

Nastanak i Evolucija Turnira

Pojava Svetskog prvenstva bila je usko povezana sa naglim usponom popularnosti fudbala početkom 20. veka. Pre prvog globalnog finala, međunarodna takmičenja bila su ograničena na Olimpijske igre, gde je bilo dozvoljeno učešće samo amaterskim igračima, što nije odražavalo stvarni nivo profesionalnog fudbala.

Ideja o organizovanju samostalnog turnira za nacionalne timove pripadala je predsedniku FIFA Žilu Rimeu i brzo je dobila podršku. Godine 1930. Urugvaj – nacija koja je dva puta osvojila Olimpijsko zlato i posedovala neophodnu infrastrukturu – bio je domaćin prvog Svetskog prvenstva.

Otada se format menjao nekoliko puta. Između 1930. i 1950. godine na turniru je učestvovalo od 13 do 16 timova, uz grupnu fazu nakon koje su sledile nokaut runde. FIFA je 1982. godine proširila broj učesnika na 24 tima, a 1998. godine taj broj se povećao na 32. Ovo je otvorilo vrata većem broju nacija iz Azije, Afrike i Severne Amerike da stignu do završnice, pretvarajući takmičenje u istinski globalni događaj.

Na Svetskom prvenstvu 2026. godine, čiji će domaćini biti Kanada, Meksiko i Sjedinjene Američke Države, broj učesnika će se povećati na 48, dok će ukupan broj utakmica porasti na 104 umesto tradicionalnih 64. Ove promene odražavaju rast globalne igre: u kvalifikacijama sada učestvuje više od 200 zemalja, a sam turnir generiše milijarde dolara koji se ponovo investiraju u sport.

Pored promena u formatu, i sama igra je evoluirala. Uvođenje pravila zlatnog gola 1993. godine, njegovo ukidanje 2004. i implementacija VAR tehnologije 2018. godine imali su za cilj da mečeve učine pravednijim i dinamičnijim.

Politički faktori su takođe dodavali dramu turniru. U različitim periodima, određeni nacionalni timovi propuštali su Svetsko prvenstvo iz nesportskih razloga, uključujući Španiju 1938, Nemačku i Japan 1950, i Jugoslaviju 1994. Ipak, uprkos neslaganjima i previranjima, Svetsko prvenstvo ostaje događaj koji ujedinjuje navijače širom sveta.

Početne Decenije

Između 1930-ih i 1950-ih godina, Svetsko prvenstvo je praktično bilo „zatvoreni klub“ za dva kontinenta. Južna Amerika i Evropa su međusobno podelile sve trofeje, dok su ostali regioni bili ili autsajderi ili uopšte nisu učestvovali.

Prvo svetsko prvenstvo u fudbalu 1930. godine osvojio je domaćin Urugvaj, pobedivši Argentinu sa 4:2 u finalu. Dvadeset godina kasnije, isti ti Urugvajci priredili su najveći šok u istoriji Svetskih prvenstava – čuveni "Maracanazo" 1950. godine. Pred 200.000 brazilskih navijača, preokrenuli su rezultat protiv domaćina i osvojili zlato pobedom od 2:1.

Italija je takođe ostvarila čuveni „duplu krunu”, osvojivši uzastopne titule 1934. i 1938. godine pod vođstvom Vitorija Koka. Njihov uspeh bio je izgrađen na odbrambenoj čvrstini, izuzetnoj fizičkoj pripremi i sposobnosti da izdrže pritisak sve do poslednjeg sudijskog zvižduka.

Brazil, međutim, nije uspeo da se popne na vrh sve do 1958. godine. Tim je ili padao na ranijim preprekama ili je potpuno propuštao turnire zbog unutrašnjih sukoba i logističkih problema. Sve se promenilo u Švedskoj. Didi, Vava i sedamnaestogodišnji Pele prikazali su suštinu brazilskog fudbala: tehniku, brzinu i improvizaciju. Od tog trenutka, Selesao je postao merilo za napadačku igru.

Pre tog prodora, evropska dominacija je bila očigledna. Legendarni mađarski “Zlatni tim”, predvođen Ferencom Puškašem, Šandorom Kočišem i Nandorom Hidegkutijem, bila je nadomak slave, ali je u finalu senzacionalno poražena od Zapadne Nemačke – rezultat koji je ostao upamćen kao „Čudo u Bernu”.

Utakmice u toj eri bile su neverovatno efikasne. Prosek od 5,38 golova po meču u Švajcarskoj 1954. godine ostaje rekord koji će teško biti nadmašen. Rezultati poput 7:5 između Austrije i Švajcarske ili 9:0, koliko je Mađarska pobedila Južnu Koreju, uglavnom su bili posledica taktičkih razlika: odbrambene strukture su bile drugačije, izmene nisu postojale, ofsajd se tumačio slobodnije, a moderni sistemi presinga još se nisu pojavili. Evropljani su se oslanjali na taktičku disciplinu i kontrolu, dok su se Južnoamerikanci uzdali u dribling i individualnu genijalnost.

Moderna Era: globalizacija i novi heroji

Od 1970-ih godina pa nadalje, Svetsko prvenstvo je ušlo u novu dimenziju jer ga je televizija transformisala u masovni spektakl. Turnir u Meksiku 1970. godine postao je prvi koji je emitovan u boji, privukavši televizijsku publiku koja je premašila pola milijarde ljudi. Na toj sceni, Brazil je sa Peleom, Žairzinjom, Tostaom i Rivelinjom pružio jednu od najfascinantnijih partija u istoriji Svetskih prvenstava, a njihova pobeda od 4:1 nad Italijom u finalu i dalje se smatra reperom vrhunske igre.

Od tada su Afrika i Azija postale ozbiljni konkurenti. Kamerun je stigao do četvrtfinala 1990. godine nakon pobeda nad Argentinom i Rumunijom, dok je Senegal šokirao Francusku 2002. godine i takođe se plasirao među osam najboljih. Gana, Nigerija i Maroko su kasnije pokazali da brzina, atleticizam i taktička organizacija mogu smanjiti razliku u kvalitetu. Azija je takođe ostavila svoj trag. 2002. godine, Južna Koreja je pod vođstvom Gusa Hidinka senzacionalno stigla do polufinala, pobedivši Italiju sa 2:1 i Španiju sa 5:3 na penale.

Južna Koreja – Španija, 2002. godine

Globalizacija je iz temelja promenila karakter turnira. Dok su nekada favoriti gotovo uvek stizali do polufinala, sada bilo koji tim može ispasti već u grupnoj fazi ili u osmini finala. Sa proširenjem na 48 reprezentacija 2026. godine, verovatnoća priređivanja šokova će se samo povećati.

Osvajači svih Svetskih Prvenstava

Tokom 22 turnira održana između 1930. i 2022. godine, osam nacija je podiglo trofej. Brazil predvodi listu sa pet titula, a prate ga Nemačka i Italija sa po četiri. Evropske nacije su osvajale Svetsko prvenstvo ukupno 12 puta, dok su južnoamerički timovi trijumfovali 10 puta. Ispod je tabela koja prikazuje svetska prvenstva u fudbalu po godinama, finaliste i najbolje strelce.

Srbija na Svetskom Prvenstvu

Srbija, uključujući svoje prethodnice Jugoslaviju i Srbiju i Crnu Goru, učestvovala je na 13 završnih turnira Svetskog prvenstva, iako je istorija nacije kao nezavisne države od 2006. godine bila skromnija. Najveći uspesi postignuti su tokom jugoslovenske ere, sa osvojenim četvrtim mestom 1930. i 1962. godine. Tim je pobeđivao snažne protivnike i postao poznat po svom tehnički doteranom, napadačkom fudbalu.

Nakon raspada zemlje i sankcija 1990-ih, reprezentacija se vratila na Svetsko prvenstvo tek 1998. godine, stigavši do osmine finala. Od 2010. godine, samostalna Srbija se redovno kvalifikovala, ali je svaki put takmičenje završavala u grupnoj fazi.

Čini se da su problemi koji se ponavljaju u timu hronični: defanzivna nestabilnost, unutrašnji sukobi u savezu i nemogućnost da se svi vodeći igrači okupe u vrhunskoj formi. Uprkos konkurentnoj domaćoj ligi i istaknutim internacionalcima kao što su Sergej Milinković-Savić, Dušan Vlahović, Luka Jović i Aleksandar Mitrović, rukovodstvo još uvek nije uspelo da izgradi kohezivnu timsku sinergiju.

Rekorderi po broju titula na Svetskom Prvenstvu

Među svim reprezentacijama, tri se posebno izdvajaju po broju osvojenih trofeja:

Brazil. 5 Titula

Brazil je jedina nacija koja je učestvovala na svakom Svetskom prvenstvu i drži rekord sa 237 postignutih golova u istoriji turnira. Petostruki šampioni su sinonim za jogo bonito – prelepi fudbal zasnovan na tehnici, improvizaciji i radosti. U Švedskoj 1958. godine, sedamnaestogodišnji Pele postigao je šest golova, uključujući dva u finalnoj pobedi od 5:2 nad domaćinom, postavši najmlađi svetski šampion u istoriji. Taj turnir je takođe obeležila briljantnost Garinče; rođen sa fizičkim nedostatkom, on je razbijao odbrane svojim nepredvidivim driblinzima.

Međutim, najveći fudbalski trijumfi često idu ruku pod ruku sa bolnim porazima. Nijedan nije bio traumatičniji od onog na domaćem terenu 2014. godine. Brazil je ušao u turnir kao apsolutni favorit, samouvereno prošao grupnu fazu i stigao do polufinala, gde mu je Nemačka nanela šokantan poraz od 1:7. Bila je to noć suza, ne samo za igrače, već i za čitavu naciju.

Taj poraz je doveo do ostavke glavnog trenera Luisa Felipea Skolarija, strukturnih reformi unutar saveza i preispitivanja modela razvoja nacionalnog tima. Na Svetsko prvenstvo 2018. godine, Brazil je stigao sa snažnim sastavom koji su predvodili Nejmar, Filipe Kutinjo i Vilijan, ali ih je u četvrtfinalu eliminisala Belgija.

Na Svetskom prvenstvu u Kataru 2022. godine, scenario se ponovio. Još jedna eliminacija u četvrtfinalu. Brazil je vodio protiv Hrvatske 1:0 u produžecima, nakon što je prvih 90 minuta proteklo bez golova, ali je primio gol u završnici i izgubio 2:4 na penale. U tom meču, Nejmar je izjednačio Peleov rekord po broju golova za reprezentaciju, ali lični uspesi su mu pružili malu utehu dok je u suzama napuštao teren.

Svi golovi Brazila sa Svetskog Prvenstva 2022 godine

Uoči Svetskog prvenstva 2026. godine, Brazil – sada pod vođstvom Karla Anćelotija – ponovo se smatra jednim od glavnih favorita, mada određena pitanja i dalje ostaju otvorena. Napad izgleda zastrašujuće, s Vinisijusom i Rafinjom koji su sposobni da razvuku protivničke odbrane, a kvaliteta ima i u zadnjoj liniji. Ipak, dubina u veznom redu je manje ubedljiva. Anćeloti se sve više okreće igračima iz brazilske Serije A, pošto su pouzdane opcije iz evropskih klubova ograničene na Edersona iz Atalante i dvojac Newcastle United, Bruna Gimaraiša i Žoelintona.

Nije nezamislivo da će, po prvi put u istoriji Svetskih prvenstava, navijači videti Brazil koji daje prioritet pragmatizmu, zasnovan na defanzivnoj organizaciji i kontranapadima.

Nemačka. 4 titule

Nemačka je četiri puta podizala pehar Svetskog prvenstva: 1954, 1974, 1990. i 2014. godine. Njihova fudbalska filozofija tradicionalno je ukorenjena u disciplini, taktičkoj inteligenciji i psihološkoj otpornosti.

Prvi trijumf ušao je u folklor kao „Čudo u Bernu“ 1954. godine. Nemačka je u finalu gubila od Mađarske 0:2, ali je izvela neverovatan preokret i pobedila sa 3:2. Pobeda je bila utoliko simboličnija s obzirom na njihov poraz od 2:8 od istog protivnika u grupnoj fazi, pri čemu je odlučujući pogodak Helmuta Rana postao simbol posleratne obnove.

1974. godine, na domaćem terenu, tim Franca Bekenbauera savladao je Holandiju rezultatom 2:1 u finalu, a pobedonosni gol postigao je Gerd Miler. Treća titula stigla je 1990. godine, usred ponovnog ujedinjenja Nemačke, kada je tim u kojem su bili Lotar Mateus, Jirgen Klinsman i Rudi Feler pobedio Argentinu sa 1:0 zahvaljujući uspešno izvedenom jedanaestercu.

Nemačka– Argentina, 1990 godine

2006. godine, Nemačka je bila domaćin turnira i ispisala je „letnju bajku“, stigavši do polufinala pre nego što je u produžecima izgubila od Italije. Miroslav Kloze je završio prvenstvo kao najbolji strelac sa pet golova, a kasnije će postati i rekorder svih vremena na Svetskim prvenstvima sa ukupno 16 golova postignutih na četiri turnira između 2002. i 2014. godine, pretekavši Ronalda.

Nemačka je držala dugogodišnji rekord od 19 uzastopnih prolazaka grupne faze sve do 2018. godine. Taj niz je prekinut u Rusiji, gde su ih porazi od Meksika i Južne Koreje ostavili na poslednjem mestu u grupi. Košmar se nastavio i 2022. u Kataru: poraz od Japana rezultatom 1:2 i teško izboreni remi sa Španijom ponovo su ih ostavili bez plasmana u nokaut fazu. Dve uzastopne rane eliminacije nakon trijumfa 2014. godine pokrenule su potpunu rekonstrukciju, uključujući odlazak Joakima Leva i smenu generacija.

Za Svetsko prvenstvo 2026. godine, Nemačka putuje sa jednim od najjačih sastava u svetskom fudbalu: Mark-Andre ter Štegen je na golu, Džonatan Ta i Niko Šloterbek u odbrani, Džošua Kimih u veznom redu, dok kreativnost pružaju Florijan Virc i Džamal Musijala. Tim predvodi mladi i ambiciozni glavni trener Julijan Nagelsman.

Italija. 4 titule

Italija je takođe četiri puta osvajala Svetsko prvenstvo: 1934, 1938, 1982. i 2006. godine. Njihov zaštitni znak “katanađo”, spaja čvrstu, kompaktnu odbranu sa munjevitim kontranapadima, gde svaki igrač savršeno razume svoju ulogu, a tim ne popušta pod pritiskom.

Godine 1934, na domaćem terenu, Italijani su savladali Čehoslovačku rezultatom 2:1 nakon produžetaka, pokazujući gvozdenu disciplinu. Četiri godine kasnije u Francuskoj, odbranili su titulu pobedivši Mađarsku 4:2 u finalu, čime su postali prva nacija u istoriji koja je uspešno odbranila naslov svetskog šampiona.

Trijumf iz 1982. godine bio je izuzetno dramatičan. Paolo Rosi, koji se vratio nakon suspenzije zbog umešanosti u skandal oko nameštanja utakmica, postigao je šest golova, uključujući i čuveni het-trik protiv Brazila u četvrtfinalu, pre nego što je Italija u finalu savladala Zapadnu Nemačku rezultatom 3:1.

U 2006. godini, neposredno nakon izbijanja skandala „Kalčopoli“, tim Marčela Lipija ponovo je podigao trofej. Fabio Groso je postigao ključni gol protiv Nemačke u produžecima polufinala, a finale protiv Francuske završeno je pobedom od 5:3 nakon izvođenja penala. Taj meč se, međutim, pamti podjednako po čuvenom sukobu između Zinedina Zidana i Marka Materacija koliko i po samom rezultatu.

Poslednje godine bile su izazovne za Italiju. Nisu uspeli da se kvalifikuju za Svetsko prvenstvo 2018, a propustili su i turnir 2022. godine. U 2025. godini kvalifikacije su se ponovo pokazale problematičnim, jer su završili kao drugi u grupi iza Norveške. Sada ih čeka baraž, koji počinje polufinalom protiv Severne Irske 26. marta 2026. godine, nakon čega sledi verovatno finale protiv Velsa ili Bosne i Hercegovine.

Uprkos snažnom sastavu u kojem su Đanluiđi Donaruma na golu, Alesandro Bastoni i Rikardo Kalafijori u odbrani, te Nikolo Barela u veznom redu, ključno pitanje ostaje kako će Đenaro Gatuza maksimalno iskoristiti dostupni talenat.

Individualni Rekordi Svetskih Prvenstava

Ne samo timovi, već i brojni izuzetni pojedinci upisali su svoja imena u istoriju Svetskih prvenstava. Evo nekih od najznačajnijih.

Najbolji Strelci

Rekord najboljeg strelca svih vremena na Svetskim prvenstvima pripada Miroslavu Klozeu, koji je postigao 16 golova u 24 utakmice za Nemačku između 2002. i 2014. godine. Nemački napadač bio je konstantan tokom četiri uzastopna turnira: pet golova 2002. godine, uključujući dva u polufinalu protiv Južne Koreje; još pet na Svetskom prvenstvu 2006. na domaćem terenu; četiri 2010. i dva 2014. godine. Rekord je postavio 2014. godine u sada već kultnoj pobedi od 7:1 nad Brazilom.

Bilo je simbolično to što je Kloze oborio rekord upravo protiv Brazila, pošto je pre toga Ronaldo predvodio listu sa 15 golova u 19 mečeva za Brazil od 1994. do 2006. godine. „Fenomen“ je postigao jedan gol 1994, četiri 1998, a 2002. godine je priredio pravu majstorsku lekciju sa osam golova, uključujući pogotke u svakom meču nokaut faze i dva gola u finalu protiv Nemačke. Godine 2006. dodao je još tri gola i ostaje jedan od retkih igrača koji su iste godine bili najbolji strelci Svetskog prvenstva i osvojili Zlatnu loptu.

Svi golovi Ronalda na Svetskim Prvenstvima

Još ranije, između 1970. i 1974. godine, Gerd Miler iz Zapadne Nemačke pokazao je izuzetnu efikasnost, postigavši 14 golova u 13 utakmica. Deset puta se upisao u strelce 1970. godine, uključujući het-trik protiv Bugarske i četiri gola protiv Perua, pre nego što je dodao još četiri 1974. godine, uključujući i pobedonosni gol u finalu protiv Holandije. Miler je postavio jedinstven standard postigavši golove na devet uzastopnih utakmica Svetskog prvenstva, što je niz koji još uvek nije nadmašen.

Najbolji Asistenti

Rekord po broju asistencija na Svetskim prvenstvima drži Pele, koji je upisao 10 asistencija za Brazil između 1958. i 1970. godine. Šest od njih ostvario je u Meksiku 1970. godine, što i dalje predstavlja rekord na jednom turniru. Takođe je zabeležio dve asistencije 1958. i dve 1962. godine. Najpoznatija je bila u finalu 1970. godine, kada je uposlio Karlosa Alberta za jedan od najslavnijih golova u istoriji fudbala.

Lionela Mesi i Dijego Maradona dele drugo mesto sa po osam asistencija. Značajan deo Mesijevih asistencija došao je 2022. godine, uključujući tri u nokaut fazi, od čega su dve bile u polufinalu i finalu. Taj doprinos pomogao je Argentini da obezbedi titulu, a Mesi je postao apsolutni rekorder po ukupnom broju golova i asistencija na Svetskim prvenstvima, sa učinkom od 13 golova i 8 asistencija.

Maradona, koji je predstavljao Argentinu između 1982. i 1994. godine, zabeležio je pet od svojih osam asistencija tokom turnira 1986. godine, uključujući odlučujuće doprinose protiv Engleske i Belgije koji su se ispostavili kao presudni za uspeh Argentine.

Najtrofejniji Igrači

Rekord po broju titula na Svetskim prvenstvima pripada Peleu, koji je sa Brazilom osvojio tri trofeja: 1958, 1962. i 1970. godine. On ostaje jedini igrač koji je podigao pehar u tri različite decenije.

Brazilac Kafu osvojio je dve titule, 1994. i 2002. godine. Godine 1994. ušao je sa klupe u finalu protiv Italije, dok je 2002. predvodio tim kao kapiten, odigrao svaki meč i podigao pehar nakon pobede nad Nemačkom. Kafu je jedini igrač koji je nastupio u tri uzastopna finala Svetskog prvenstva: 1994, 1998. i 2002. godine.

Đuzepe Meaca je takođe osvojio dve titule sa Italijom, 1934. i 1938. godine. Bio je strelac u polufinalu 1934. godine i igrao je ključnu ulogu u presudnim utakmicama na putu ka drugom uzastopnom trijumfu Italije. Od 1980. godine, stadion San Siro u Milanu zvanično nosi njegovo ime.

Najviše nastupa na Svetskim prvenstima

Lionel Mesi drži rekord po broju odigranih utakmica na Svetskim prvenstvima, sa 26 nastupa za Argentinu u periodu od 2006. do 2022. godine. Takmičio se na pet turnira, uključujući kompletan pohod na poslednje svetsko prvenstvo u fudbalu.

Drugi na listi je Lotar Mateus, koji je upisao 25 nastupa za Nemačku od 1982. do 1998. godine. Igrao je na pet turnira i predvodio tim kao kapiten do titule 1990. godine. Mateus ostaje jedini igrač u polju koji je nastupao na Svetskim prvenstvima tokom 1980-ih, 1990-ih i 2000-ih godina.

Treći je Miroslav Kloze, sa 24 utakmice između 2002. i 2014. godine, tokom četiri turnira i 17 pobeda. Kloze takođe drži rekord po najvećem broju pobeda na Svetskim prvenstvima među svim igračima.

Budućnost Svetskog prvenstva: šta nas očekuje 2026. godine i u budućnosti

Svetsko prvenstvo 2026. biće najveće u istoriji, sa 48 nacionalnih timova, 104 utakmice i tri zemlje domaćina: Sjedinjenim Američkim Državama, Kanadom i Meksikom. FIFA se odlučila za radikalnu ekspanziju kako bi pružila veće šanse, posebno timovima iz Afrike, Azije i CONCACAF zone. Dva najbolja tima iz svake od dvanaest grupa, zajedno sa osam najboljih trećeplasiranih ekipa, plasiraće se u nokaut fazu u kojoj će učestvovati 32 tima. To znači više utakmica, više nepredvidivosti i veći potencijal za iznenađenja, jer čak i autsajderi mogu stići do nokaut faze.

Promena formata ostaje predmet intenzivnih debata. Kritičari upozoravaju na potencijalni pad kvaliteta, zgusnut raspored u kojem bi timovi mogli da igraju i do osam utakmica umesto sedam, kao i na povećan rizik od ranog ispadanja favorita.

Zagovornici, međutim, ovo vide kao logičan korak ka daljoj globalizaciji sporta. Tržišta u usponu, uključujući Indiju, Kinu i brojne afričke nacije, dobiće veću vidljivost, dok se očekuje da će komercijalni prihodi od Svetskog prvenstva nastaviti da rastu.

Gledajući još dalje u budućnost, turnir će 2030. godine proslaviti svoju stogodišnjicu, pri čemu će Urugvaj, Argentina i Paragvaj biti domaćini komemorativnih utakmica. Simbolično, prva tri meča odigraće se u Urugvaju, gde je 1930. godine održano prvo Svetsko prvenstvo u istoriji.

Saudijska Arabija će 2034. godine biti domaćin Svetskog prvenstva. Odluka je potvrđena 2024. godine uprkos kritikama u vezi sa pitanjima ljudskih prava i klimatskim uslovima.

Format od 48 timova će verovatno ostati na snazi u doglednoj budućnosti, dok FIFA već razmatra sličnu ekspanziju za Svetsko klupsko prvenstvo. Iako će se turnir i dalje održavati svake četiri godine, pojavili su se i predlozi za dalju ekspanziju na 64 tima do 2030. godine, mada takav potez trenutno deluje malo verovatno zbog otpora UEFE i vodećih evropskih domaćih liga.

Predstojeće Svetsko prvenstvo moglo bi se pokazati kao najspektakularnije i najnepredvidivije u istoriji. Jedno je, međutim, sigurno: turnir ne stoji u mestu. On se razvija, prilagođava i ostaje vrhunac svetskog fudbala, obećavajući navijačima još više drame, prelomnih trenutaka i neočekivanih obrta koji igru čine tako očaravajućom.